Chicken Adobo

​Madalas noong dekada sisenta, sa aking kainan sa tapat ng Akademya de Pilipinas may isa ako’ng suki na lagi, pagkaspit na pagkasapit ng ala-sais ng umaga, pupunta ang batang lalaki na iyon dito at bibilhin niya ang buong kawali ko ng adobong manok ko. Isang napaka amo na batang lalaki, matipuno, at malinis tignan. Araw-araw iyon kahit Sabado at Linggo. Ngunit kahit araw-araw siyang pumupunta dito, ni minsan, di kami nagusap maliban sa simpleng bati ng umaga. May mga panahon kung saan dadamihan ko ang luto ko para sa kaniya. Wala akong anak na lalaki kaya naman sobrang natuwa ako sa lalaking ito. Dumating ang araw na bumili siya kasama ang isang babae na kahawak-kamay niya, dumating din ang panahon kung saan hawak niya na ang thesis niya. Ngunit noong Septyembre bente-uno di ko na nakita ang bata na iyon. Umuwi ako sa bahay at binuksan ko ang telebisyon. Mukha ni presidente Marcos ang sa akin ay sumalubong.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s